അന്നു രാത്രി  തറയിൽ രണ്ടു പേരും മുട്ടുകുത്തി നിന്നു കൊന്ത ചൊല്ലി. പ്രത്യേക പ്രാർത്ഥനകൾ ഒന്നൊന്നായി ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 

 

ഉറക്കം തൂങ്ങി ഞാൻ ഒരു വിധം തട്ടിയും തടഞ്ഞും പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഇടക്കിടെ കോട്ടുവായിട്ടു  പുതുമണവാട്ടിയെ ദയനീയമായി  നോക്കി.  പക്ഷെ അവൾ കണ്ണടച്ചു പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. 

 

  നാളുകൾ കടന്നു പോയപ്പോൾ ആ എസ്. ഐ പറഞ്ഞതിൽ കഴമ്പില്ലാതില്ല എന്ന തോന്നൽ ഇടയ്ക്കിടെ എൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു കൂരമ്പുപോലെ 

കുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.  

 

കാസർഗോഡു നിന്ന് ഒരു മാസത്തെ ക്ലാസ്സും കഴിഞ്ഞ് തളർന്ന് നാട്ടിലേക്ക് തീവണ്ടിയിൽ തിരിക്കുമ്പോൾ എൻ്റെ മനസ്സിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടി   ലജ്ജാവതിയായി തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന ശോശന്നയുടെ വർണ്ണചിത്രം തിളങ്ങി.  

 

അവൾ അമ്മയും സഹോദരിമാരുമൊത്ത് പള്ളിയിൽ നിന്നും  വേളാങ്കണ്ണിക്കു തീർത്ഥാടനത്തിനു പോയിരിക്കുകയാണെന്നും ശനിയാഴ്ചയേ തിരിച്ചു വരികയുള്ളു എന്ന കുറിമാനം മേശപ്പുറത്തു കണ്ടപ്പോൾ ആ വർണ്ണചിത്രം സ്പടികം പോലെ തറയിൽ വീണുടഞ്ഞു. 

ഞാൻ തിങ്കളാഴ്ച കാസർഗോഡിനു തിരിച്ചു.

അടുത്ത തവണ അവധിക്കു വന്നപ്പോൾ,

മഞ്ഞുമ്മൽ ധ്യാന കേന്ദ്രത്തിൽ അവളും അമ്മയും ഒരാഴ്ചയായി ഉപവാസ പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന വാർത്ത അയൽപക്കക്കാർ പറഞ്ഞാണ് ഞാനറിയുന്നത്. പാമ്പുകടിച്ചവനെ ഇടിവെട്ടിയതുപോലെയായി. 

 

ഞാൻ നിരാശയോടെ ആഴ്ചയവസാനം കാസർഗോഡിനു മടങ്ങി. 

 

കഴിഞ്ഞ ഏതാനും വർഷങ്ങളിൽ വിരലേൽ എണ്ണാവുന്ന ദിനങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു ഞാനും ശോശന്നയും ശാരീരികമായി ബന്ധപ്പെട്ടതെങ്കിലും അവൾ  ഗർഭിണിയാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എവറസ്റ്റ് കീഴടക്കിയ എഡ്മണ്ടു് ഹില്ലാരി പോലും ഇത്രയധികം സന്തോഷവും കഷ്ടപ്പാടും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്നു എനിക്കു തോന്നി. പക്ഷെ സന്തോഷം അധികം നീണ്ടില്ല. 

 

ക്ലാസ്സിൽ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അമ്മായിയമ്മയുടെ ഫോൺ വന്നത്. "അലക്സു മോൻ ദുഃഖിക്കരുത്. ശോശന്നയുടെ ഗർഭം അലസ്സി. വേനലിൽ വെള്ളിടി വെട്ടിയപോൽ ഞാൻ മുറിയിൽ തളർന്നിരുന്നു. 

  

പിറ്റേന്നു രാവിലെ വരാന്തയിലൂടെ ക്ലാസ്സിലേയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എതിരേ സുലോചന ടീച്ചർ വരുന്നു. 

 

"എന്താ ടീച്ചർ,  ഒരു മാസമായി അവധിയിലായിരുന്നല്ലോ? എന്താ വിശേഷം?" 

 

"ഓ വാര്യരേ, ഞങ്ങൾ കുടുംബസമേതം ഗോവയിലായിരുന്നു. കടൽത്തീരത്തെ റിസോർട്ടിലാണ് ഞങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്നത്. എത്ര സുന്ദരമാണ് ഗോവാ കടൽത്തീരം " 

 

ശനിയും ഞായറും അവധിയാണ്. ആരോടും ഒന്നും ഉരിയാടാതെ  ഞാൻ ഗോവയ്ക്ക് പാസഞ്ചർ തീവണ്ടിയിൽ വെച്ചുപിടിച്ചു. മനുഷ്യനു മനസ്സമാധാനമാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം.

നഗരത്തിലെ ഒരു റിസോർട്ടിൽ  മുറിയെടുത്തു. 

 

അതിരാവിലെ അഞ്ചു മണിക്ക്  നടക്കാനിറങ്ങി. മനോഹരമായ കൊങ്കൺ കടൽത്തീരത്തുകൂടി നടക്കുമ്പോൾ രണ്ടു കുട്ടികൾ തീരത്തിരുന്ന് മണലിൽ കളിക്കുന്നു. പെൺകുട്ടി നന്നായി വെളുത്ത സുന്ദരി. ഏതോ ഒരു സായിപ്പിന് ഭാരത സ്ത്രൈണതയിൽ പൂത്തു വിടർന്ന റോസപ്പൂവ് "  ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.  ചെക്കനും പന്ത്രണ്ടു വയസ്സിൽ താഴെയാണ്. നല്ല എണ്ണക്കറുമ്പൻ .

"ഹലോ ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അടുത്തുചെന്നു. "ഹലോ അങ്കിൾ " രണ്ടു കൊച്ചു സൂര്യ മുഖങ്ങൾ. പേരു ചോദിച്ചു.  കൃഷ്ണനും കാത്തിയും. അവർ നാളത്തെ കൃസ്മസ്സിനു പുൽക്കൂട് ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.  

 

ആരോ കടലിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞ വാടിയ പൂമാലകൾ അവർ പരസ്പരം കഴുത്തിലണിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ ക്യാമറ ക്ലിക്കു ചെയ്തു. അവർ നാണിച്ചു നിന്നപ്പോൾ ഞാൻ നടന്നു നീങ്ങി. 

 

എതിരേ വന്ന  മുക്കുവനോടു കൊങ്കിണിയും ഹിന്ദിയും കലർന്ന വ്യാജ മൊഴിയിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു. അയാൾ കയ്യിലെ വീശു വലയും കൂടയും താഴെ വച്ചിട്ട്  പറഞ്ഞു " ഇത് പാലോലിം കടപ്പുറം. 

 

കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ കടലിൽ മീൻ തേടിപ്പോയ വള്ളങ്ങൾ തീരത്തേക്കു മത്സ്യങ്ങളുമായി മടങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കാക്കകളും പരുന്തുകളും  വഴിക്കണ്ണുമായി വള്ളക്കാരെ കാത്തിരിക്കുന്നു. ഈ കൊങ്കൺ തീരം പൊതുവേ ശാന്തമാണ്. നീന്തൽ വേഷത്തിൽ തീരത്തിലൂടെ നടക്കുന്ന യൂറോപ്യൻ അതിഥികൾ പാലോലിം ബീച്ചിൻ്റെ പുളകമാണ്. 

ചക്രക്കസേരയിൽ എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന എമിലി എന്നെ പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വാഗതം ചെയ്തു 

 

  സ്ക്കോട്ട്ലൻഡിൽ നിന്നും വന്ന, മിഴികളിൽ മരതകം ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച ആ യുവസുന്ദരിയെ ഗോവയിലെ സെയിൻ്റ് ഫ്രാൻസീസ് സേവ്യറിൻ്റെ ശവകുടീരം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പള്ളിയിലെ ശ്മാശനത്തിൽ വെച്ച് ഇന്നലെയാണ് ഞാൻ  പരിചയപ്പെട്ടത്.  

 

വികലാംഗയായ എമിലി എല്ലാ വർഷവും പതിവായി ഗോവയിലെത്തും. അവളുടെ പപ്പയും മമ്മയും രണ്ടു സഹോദരിമാരും ഗോവയിൽ കാർ വിപത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു. അന്ന് പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുകാരി എമിലി മാത്രം സാരമായ  പരിക്കുകളോടെ രക്ഷപ്പെട്ടു. 

 

ഞാൻ വൈകുന്നേരം കടപ്പുറത്തു നടക്കുമ്പോൾ കാത്തിയും കൃഷ്ണനും  എൻ്റെ നേരെ കടലപ്പൊതികൾ നീട്ടിക്കൊണ്ട്‌   " അങ്കിൾ ചൂടു കപ്പലണ്ടി ". ഞാൻ ഓരോരുത്തരിൽ നിന്നും ഓരോ പൊതി കപ്പലണ്ടി വാങ്ങി കൊറിച്ചു കൊണ്ടു നടന്നു.

വാസക്കോഡാ ഗാമയുടെ നാട്ടിൽ വേരുകളുള്ള ആഷ്ലിയെ എനിക്കു പരിചയപ്പെടുത്തിയത് എമിലിയാണ്.  ആഷ്ലിയുടെ ഗിത്താറിൻ്റെ ഗാനധാരയിൽ എല്ലാം മറന്നിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന എമിലിയുടെ  വദനം എൻ്റെ മിഴികൾ ഒപ്പിയെടുത്തു. "Love is blind" ഞാൻ ഷേക്സ്പിയറിൻ്റെ മെർച്ചൻറ് ഓഫ് വെനീസ് ഓർത്തു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആഷ്ലിയോടുള്ള ആരാധനയുടെ ദീപക്കാഴ്ച ഞാനാണ് ഏറ്റവും ആസ്വദിച്ചത്. 

 

ഇടവേളകളിൽ ആഷ്ലി തോളിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഗിത്താറുമായി അവളുടെ അടുത്തുവന്ന് സംഗീതം മീട്ടുമ്പോൾ ആ നാലു കണ്ണുകളിൽ പ്രണയം പൂത്തിറങ്ങുന്നതായി ഞാൻ സങ്കൽപ്പിച്ചു. 

 

കൊങ്കൺ തീരം ഒരു നവോഢയെപ്പോലെ സ്വർണ്ണക്കസവു പുതച്ചു നാണം കുണുങ്ങി നിന്നപ്പോൾ  ഞാൻ   "മൂൺ ലൈറ്റ് സത്രത്തിൻ്റെ മുറ്റത്തെത്തി. ധാരാളം വർണ്ണ നക്ഷത്ര വിളക്കുകൾ  മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു. 

" ആഷ്ലി ഉണ്ടോ? ഞാൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ഇംഗ്ലീഷിൽ ചോദിച്ചു. മുറ്റത്തെ മഞ്ഞ സൂര്യകാന്തിപൂക്കൾ   മൗനമായി കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു.  കൂട്ടിലെ കിളികൾ ചിലച്ചു. വാതിൽ തുറന്നു ആകർഷകമായി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മെലിഞ്ഞു സുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീ വന്നു.   "കയറി വരു".  

 

ഞാൻ ചെരുപ്പഴിക്കാൻ നേരം അവൾ തടഞ്ഞു. ഞാൻ അകത്തു കയറി സോഫയിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ പ്രായം ചെന്ന ഒരു സ്ത്രീ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. 

 

" ഇന്നു രാവിലത്തെ പരിപാടി കഴിഞ്ഞയുടൻ ആഷ്ലി ലിസ്ബണിലേക്കു പോയി.അവൻ്റെ മമ്മിക്കു തീരെ സുഖമില്ല. തന്നെയുമല്ല, എല്ലാ വർഷവും ക്രിസ്മസിനു അവൻ അമ്മയോടൊപ്പമായിരിക്കും' 

 

അപ്പോൾ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മിഴികളിൽ മയൂഖം പീലി വിടർത്തിയാടി. 

 

"ഹലോ അങ്കിൾ ഇവിടെ? ആ രണ്ടു കുട്ടികൾ വാതിൽക്കൽ ചിരിച്ചു നില്ക്കുന്നു സൂര്യോദയം പോലെ." കാത്തിയും കൃഷ്ണനും. 

" ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ "

ക്ലാര കുട്ടികളെ ചേർത്തു നിർത്തി പറഞ്ഞു. 

 

അപ്പോൾ മിറാൻഡായുടെ മിഴികൾ എന്നെ അകത്തേക്കു ക്ഷണിച്ചു. 

അവൾ ധൃതിയിൽ തിരശ്ശീല വലിച്ചിട്ടു. ഞാൻ മുറിയിൽ അന്ധാളിപ്പോടെ നോക്കി. ഒരു കട്ടിലിൽ കിടക്ക വിരിച്ചിരിക്കുന്നു. രണ്ടു തലയണകൾ. ജനാലയിലൂടെ കടൽക്കാറ്റ് തള്ളിക്കയറുന്നു. ആരേയും ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന പാശ്ചാത്യ സംഗീതം ഒഴുകുന്നു.  ഭിത്തിയിൽ യേശുവിൻ്റേയും വാസ്ക്കോഡ ഗാമയുടെയും ചിത്രങ്ങൾ എന്നെ സഹതാപത്തോടെ നോക്കുന്നതായി എനിക്കു തോന്നി.  

 

മിറാൻഡ ഒരു ട്രേയിൽ രണ്ടു കുപ്പി വീഞ്ഞും ബീയറും ഗ്ലാസ്സുകളുമായി തിരശ്ശീല മാറ്റി അകത്തു വന്നു. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന വെള്ള ഗൗണിലൂടെ അവളുടെ വടിവൊത്ത മേനിയും ബ്രേസിയറും  വ്യക്തമായി എല്ലാം വിളിച്ചോതുന്നു. ചുവന്ന ലിഫ്സ്ററിക്ക് തേച്ച മലർന്ന ചുണ്ടുകൾ. 

മാർ വിരിഞ്ഞ മലർ പോലെ അവൾ എൻ്റെ മുമ്പിൽ നാണം നടിച്ചു നിന്നു. 

"എന്താ പേരു് ?" ഞാൻ പേരു പറഞ്ഞു.