ഞാൻ കുറ്റബോധത്തോടെ തല കുനിച്ചു.  കയ്യും മുഖവും കഴുകി വന്നപ്പോൾ മിറാൻഡാ എൻ്റെ കയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു മറ്റൊരു മുറിയിലേയ്ക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. 
പെട്ടെന്ന് ഒരു ജോലിക്കാരി വന്ന് മിറാൻഡയുടെ ചെവിയിൽ അടക്കം പറഞ്ഞു. അവൾ അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് പാഞ്ഞു. ഞാൻ ആ മുറിയിൽ കയറി. 
അവിടെ രണ്ടു തൊട്ടിലുകളിൽ ഇരട്ടക്കുരുന്നുകൾ  കളി ചിരികളിൽ ലയിച്ചു കിടക്കുന്നു. നല്ല ആരോഗ്യമുള്ള കുരുന്നുകൾ. ചെന്തൊണ്ടിപ്പഴം പോലെ തുടുത്ത കവിൾത്തടങ്ങൾ . ഞാൻ വിസ്മയത്തുമ്പത്തു നിന്നു. 

സ്വർഗ്ഗത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ മനുഷ്യരൂപം പൂണ്ടതോ? പെട്ടെന്നു മിറാൻഡാ കടന്നു വന്നു. 
"പുറത്തു കാറ്റു കൊള്ളുന്ന സായിപ്പിൻ്റെയും മദാമ്മയുടേതുമാണോ ഈ കുഞ്ഞുങ്ങൾ?" 
ഞാൻ മിറാൻഡയോടു ചോദിച്ചു. 
അവൾ ഒരു നിമിഷം തളർന്നു നിന്നു. പിന്നെ രൂക്ഷമായി എന്നെ നോക്കി. ആ മിഴികളിലെ അഗ്നിജ്വാലയിൽ ഞാൻ ചാമ്പലായി മാറുമെന്നു  ഭയന്നു.   പിന്നെ ഊർജ്ജം വീണ്ടെടുത്ത് അവൾ പുച്ഛത്തിൽ തുപ്പി. 
" എൻ്റെ പൊന്നോമനകൾ " 
അവളുടെ ധർമ്മരോഷത്തിൻ്റെ അമ്പുകൾ എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആഞ്ഞു തറച്ചു.
ഒരു കൊടുങ്കാററായി അവൾ വീഞ്ഞിരിക്കുന്ന കലവറയിലേക്കു പാഞ്ഞു.  ഞാൻ അവിടെ മിഴിച്ചു നിന്നു. 

വീണ്ടും ഞാൻ ആ സൗന്ദര്യ ധാമങ്ങളെ ഉറ്റുനോക്കി.  ആ തൊട്ടിലിൽ തൊട്ടു. അവൾ ചിരിക്കുന്നു. ആരേയും മയക്കുന്ന നിഷ്ക്കളങ്കമായ പാൽപ്പുഞ്ചിരിയിൽ ഞാൻ സ്വയം മറന്നു നിന്നു.  ആദ്യം അവളെയെടുത്ത് ആ പൂങ്കവിളിൽ തെരുതെരെ ഉമ്മ വച്ചു. ആ കുഞ്ഞിൻ്റെ കവിൾ ചുവന്നു തുടുത്ത്  കരയുമെന്ന ഘട്ടത്തിൽ ഞാൻ ആ പൂമൊട്ടിനെ തൊട്ടിലിൽ കിടത്തി അടുത്ത തൊട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന ആൺകുഞ്ഞിലേക്കു തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ആയ ഓടി വന്നു രണ്ടാമത്തെ തൊട്ടിലിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് മിറാൻഡയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ പിന്നെ അവിടെ നിന്നില്ല. പുറത്തേയ്ക്കു നടന്നു. 

വൈകിട്ടത്തെ ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ മുറിയിൽ വന്നു കിടന്നു. മിറാൻഡാ എൻ്റെ മുറിയിലേക്കു വരുമെന്ന് ഞാൻ വ്യാമോഹിച്ചു.
അടുത്ത കുടിലിൽ പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ കിടക്കയിൽ കുഞ്ഞുങ്ങളോടു സല്ലപിച്ചുകൊണ്ട് മെല്ലെ മെല്ലെ മയക്കത്തിലേക്കു മിറാൻഡാ വീണു കാണും. തൊട്ടടുത്ത കട്ടിലിൽ ആയ മാർത്തയും മയങ്ങിയിരിക്കണം. 
രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമങ്ങളിൽ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്കു നടന്നു. എൻ്റെ മനസ് അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. ഇടക്കിടെ ഞാൻ പിറകോട്ടു നോക്കി. പക്ഷേ, തീരം തിരകളുമായി കലഹത്തിലായിരുന്നു. വമ്പൻതിരകൾ തീരത്തേക്കാഞ്ഞടിച്ചു അവരുടെ കോപം വെളിവാക്കുന്നു. 
ഒരന്യനേപ്പോലെ അവിടെ ഞാൻ ചുറ്റിപ്പറ്റി നടന്നു. പിന്നെ  കടൽത്തീരത്തുകൂടി നടന്നു അങ്ങകലെ വനവൃക്ഷങ്ങളാൽ പൊതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന എൻ്റെ കണ്ണൻ്റെ അമ്പലത്തിലെത്തി തൊഴുതു പ്രാർത്ഥിച്ചു.

അന്നു രാവിൽ എൻ്റെ മനസ്സിലേക്ക് ദിവ്യ വെളിച്ചമെത്തി. രാവിലെ ഞാൻ ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണാൻ ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ, മുറിയിലേക്കോടി  കുഞ്ഞുങ്ങളെ വാരിയെടുത്തു ചുംബിച്ചു. അവർ കരഞ്ഞില്ല, എന്നെ നോക്കി ഇളകി ചിരിച്ചു. കൈകാലുകൾ നൃത്തമാടി  സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ആ മിഴികളിൽ ദിവ്യപ്രകാശം. ഞാൻ അന്ധാളിച്ചു. ആ സ്പർശം, അവാച്യമായ അനുഭൂതി എൻ്റെ മനസ്സിനെ ഇളക്കിമറിച്ചു. ഈ സൗന്ദര്യ ധാമങ്ങൾ എൻ്റേതാണ് എൻ്റേതു മാത്രം.  

ആദ്യമായി ഞാൻ അച്ഛൻ്റെ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു.  ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ഞാൻ പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം കുറ്റബോധം എന്നെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ മന്ത്രിച്ചു. ദൈവമേ,  എത്ര വലിയ പാപിയാണ് ഞാൻ. എൻ്റെ മക്കളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത പാപി. 

അപ്പോൾ ആയ വന്നു എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കിയിട്ട്, കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഒന്നൊന്നായി മിറാൻഡയുടെ അടുത്തെത്തിച്ചു. അവൾ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് മുലപ്പാലേകി. വീണ്ടും ആയ കുഞ്ഞുങ്ങളെ തൊട്ടിലാട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സ്പീക്കറിലൂടെ താരാട്ടുപാട്ടിൻ്റെ സംഗീതം കടൽക്കാറ്റിൻ്റെ താളത്തിൽ മൃദുവായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ മുറി എത്ര കരുതലോടെയാണ് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നത്. 

നേരിയ നീല സിൽക്കു കർട്ടൻ ഭിത്തികളെ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. കടൽക്കാറ്റിൽ തുള്ളിക്കളിക്കുന്ന മൃദു സംഗീതം. ധാരാളം കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ. കുഞ്ഞുങ്ങളെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം പരിശീലനം കിട്ടിയ ഒരു ആയ.  മിറാൻഡയുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടുള്ള കരുതലും വാത്സല്യവും എന്നെ അതിശയിപ്പിക്കുകയും ലജ്ജിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. 

രണ്ടു ദിവസം ഞാൻ അവിടെ തങ്ങിയെങ്കിലും മിറാൻഡ എൻ്റെയടുത്തു വന്നില്ല. അവൾ തിരക്കിലായിരുന്നു. മിറാൻഡയും ആയ മാർത്തയും അടുക്കളയിലായിരുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഞാൻ എൻ്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വാരിയെടുത്തു ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ടു വീർപ്പുമുട്ടിച്ചു. അവരുടെ ചിരിയും കൊഞ്ചലും എനിക്കു സ്വർഗ്ഗീയ ലഹരിയായിരുന്നു.   

പോകാൻ നേരം, ഞാൻ കൗണ്ടറിൽ പണമടച്ചു. ബില്ലു വാങ്ങി. കാത്തിയോടു കുശലം പറഞ്ഞു. പിന്നെ കുറെ നേരം മിറാൻഡയെ കാത്തു നിന്നു. 
അവസാനം അവൾ അടുക്കളയിൽ നിന്നും ധൃതിയിൽ വന്നു. ഞാൻ ഒരു വലിയ തുക അവളുടെ നേരേ നീട്ടി. 
"നീ ഇതു വാങ്ങണം". 
"വേണ്ട വാര്യരേ. ഇപ്പോൾ എനിക്കു ആവശ്യത്തിനു പണമുണ്ട്.  പണത്തിനു പഞ്ഞം നേരിടുമ്പോൾ ഞാൻ വിളിക്കും. അപ്പോൾ തന്നാൽ മതി. '
മിറാൻഡ തുടർന്നു. "ഞാൻ ഗർഭിണിയായിരുന്ന നാളുകളിലായിരുന്നു വാര്യരുടെ സാമീപ്യവും സഹായവും ഞാൻ വളരെയധികം കൊതിച്ചിരുന്നത്. ഒരു ഫോൺ വിളിയെങ്കിലും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു. കിട്ടിയില്ല. അതിനു പകരം വധ ഭീഷണിയാണ് എൻ്റെ ചെവിയിലേക്ക് വന്നത്. നിങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളുടെ ഭീഷണികൾ.  ഇനി  വിളിച്ചാൽ ഇവിടെ വന്നു കൊല്ലുമെന്ന ഭീഷണി. ഞാൻ പുതിയ സിം കാർഡ് ഫോണിൽ ഇട്ടു. അവരുടെ ഭീഷണി നിലച്ചു.
"എന്നിട്ടും ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഫോണിലേയ്ക്കു രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു 
ദിവസങ്ങളോളം ".