മിറാൻഡ എൻ്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. "നമുക്കു നമ്മുടെ ബാല്യത്തിലേക്കു പോകാം'' അവളുടെ ചുണ്ടുകളുടെ വിറയലിൽ വികാരമുണ്ടായിരുന്നു. 

ഒരു വലിയ മണൽത്തിട്ടയുടെ മുകളിലേക്കു ഞങ്ങൾ കയറി. അപ്പുറത്ത് വറ്റിവരണ്ട നദിയുടെ കണ്ണീർച്ചാലുകൾ. സ്നേഹനിധിയായ കടലമ്മ  വലിയ തിട്ടയുടെ മുകളിലൂടെ തൻ്റെ ജലം മകൾക്കു ദാനമായി കൊടുക്കുന്ന  അപൂർവ്വ വിസ്മയം. 
വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ ഈ പ്രതിഭാസത്തെ നാട്ടുകാർ വിളിക്കുന്നത് പുഴയിലേക്കുള്ള കടലമ്മയുടെ ''തികട്ടൽ '' എന്നാണ്. 

ഞങ്ങൾ ആ മണൽത്തിട്ടയിൽ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടന്നു കൈവിരലുകൾ കോർത്തുകൊണ്ട് .നീലാകാശത്തിലെ താരകങ്ങൾ ഞങ്ങളെ നോക്കി മിഴികൾ ചിമ്മി. 

അന്നാദ്യമായി മിറാൻഡ എന്നോടു മനസ്സു തുറന്നു.  "ഞാൻ ശ്രീദേവിയാണ്. വാര്യരേ,നീ എന്നോടു ചോദിച്ചില്ലേ എൻ്റെ വേരുകളെക്കുറിച്ച്. എൻ്റെ അമ്മ ഭാർഗ്ഗവി സുന്ദരിയായ ഒരു മുക്കുവപ്പെണ്ണായിരുന്നു. എന്നെപ്പോലെ തന്നെ മൂൺ ലൈറ്റ് ഹോം സ്റ്റേയിൽ മദ്യവും മദിരാക്ഷിയും വിളമ്പലായിരുന്നു ജോലി. ലിസ്ബണിൽ നിന്നും എല്ലാ വർഷവും പതിവായി മൂൺലൈറ്റ് ഹോംസ്റ്റേയിൽ വന്ന് ആഴ്ചകളോളം താമസിച്ചു നാട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങുന്ന ഫ്രെഡി ഫെർനാണ്ടസിന് ഭാർഗ്ഗവിയോടു  കടുത്ത പ്രണയം. കൂടെ കല്യാണമെന്ന സ്ഥിരം നിക്ഷേപവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭാർഗ്ഗവി അതിൽ കുടുംബമെന്ന സ്വപ്നക്കൂടു തീർത്തു. അതിൽ വിരിഞ്ഞിറങ്ങിയ പക്ഷിയാണ് ഞാൻ എന്ന മിറാൻഡ ഫെർണാണ്ടസ് ". 

 ഭാർഗ്ഗവി  ആൻ മേരിയായി മാമ്മോദീസാ മുങ്ങി ക്രിസ്ത്യാനിയായി. അമ്മയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ശ്രീദേവിയായ ഞാനും ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി മിറാൻഡാ ഫെർണാണ്ടസ്സായി പള്ളിയിലെ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിപ്പൊങ്ങി കർത്താവിൻ്റെ  മാലാഖയായി. 

പക്ഷെ എൻ്റെ അച്ഛനെന്നു പറയുന്ന സായിപ്പിനെ ഞാൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല.
  അമ്മ  സാരിയിൽ ഉടുത്തൊരുങ്ങി, പൂ ചൂടി, പൊട്ടും തൊട്ട് നെറ്റിയിൽ മംഗല്യക്കുറിയും ചാർത്തി സുമംഗലിയായി സായം സന്ധ്യകളിൽ തൻ്റെ പ്രിയതമൻ ഫ്രെഡിയെ കാത്തിരുന്ന്  ഒടുവിൽ മരിച്ചു. അമ്മ എന്നോടു പറയുമായിരുന്നു.
"നമ്മളെല്ലാം കാശിത്തുമ്പകളാണ്. പൂജ കഴിയുമ്പോൾ പുറത്തേക്കു വലിച്ചെറിയുന്ന വെറും കാശിത്തുമ്പകൾ " ! 

ഫ്രെഡ്ഡി എന്ന കടലാമ പിന്നെ ഒരിക്കലും ഈ വഴിക്കു വന്നില്ല. ആൻ മേരി ഗർഭിണിയാണെന്നറിഞ്ഞതോടെ അയാൾ പുതിയ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങൾ തേടിപ്പോയി. വെയിലുള്ളപ്പോഴല്ലേ മീനുണക്കാൻ പറ്റൂ എന്നു സായിപ്പിനുമറിയാം".
അവൾ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു. വേദന നിറഞ്ഞ ചിരി.  

 മിറാൻഡ പറഞ്ഞു. "എൻ്റെ അമ്മയുടെ അനുഭവത്തിൽ നിന്നും ഒരു കാര്യം എനിക്കു മനസ്സിലായി. എല്ലാ പുരുഷന്മാരും കടലാമയെപ്പോലെയാണ്. തീരത്തു മുട്ടയിട്ടു മുട്ടയിട്ടു മുന്നോട്ടു പോകും. പിന്നെ പിറകോട്ട് വരില്ല. വേശ്യയുടെ മകളായ വേശ്യക്ക് കുടുംബ ജീവിതത്തിനെന്തർഹത? 

"വാര്യരേ, ആകാശത്തിലെ താരകങ്ങൾ  ഭുമിയിൽ മനുഷ്യരായി പിറക്കാറുണ്ടോ?'' 
" എനിക്കറിയില്ല". 
നഗ്നയാം തീരത്തെ പുടവയുടുപ്പിക്കാൻ തെറുത്തു തെറുത്തു മുന്നേറുന്ന കാമിനിത്തിരകൾ നാണത്തോടെ പിന്തിരിയുന്ന ആ കൊങ്കൺ തീരത്ത്  മിറാൻഡയും ഞാനും കൈകോർത്തു കിടന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് എന്നെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. കടൽത്തീരം ഞങ്ങളുടെ മണവറയായി. 
നിശയുടെ നേരിയ മഞ്ഞിൽ കുതിർന്നാടും ആതിരപൊന്നാടകൾ ഒന്നൊന്നായി അഴിഞ്ഞു വീണു.
  രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളിലെപ്പോഴോ നീലാകാശത്തിൽ നിന്നു രണ്ടു  നക്ഷത്രങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങി വന്നു മിറാൻഡയുടെ അടിവയറ്റിലൊളിച്ചു.   
പാലോലിം കടൽത്തീരത്തെ പഞ്ചാര മണലിൽ ഒരോ നിശയിലും ഞാനും മിറാൻഡയും ദുഃഖങ്ങൾക്കവധി നൽകി, കൈവിരലുകൾ സ്പർശിച്ചു കൊണ്ട് മാനത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി കിടന്നു. മിന്നാമിനുങ്ങുകളെപ്പോലെ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് പാറി നടന്നു.  തിരകൾ  കൈകൊട്ടി ആർത്തലച്ചു. 

അടുത്ത വൈകുന്നേരം ഞാൻ കാസർഗോഡിനു മടങ്ങി.
അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്ന വെള്ളപ്പൊക്കവും പിന്നാലെ വന്ന കൊറോണ രോഗവും കേരളത്തെ പിച്ചിച്ചീന്തി. 

നീണ്ട പതിമൂന്നു മാസങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ് ഞാനെന്ന  അരവിന്ദനലക്സ് യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ പാലോലിം കടപ്പുറത്തു കാലു കുത്തിയത്. കാരണം ഞാൻ വിളിച്ചപ്പോഴൊന്നും അവൾ ഫോൺ എടുത്തില്ല. 

മിറാൻഡയുടെ കുടിലിൻ്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ  ഞാൻ പകച്ചു നിന്നു.  തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത മാറ്റങ്ങൾ. 
"യരുശലേം റെസ്റ്റോറൻ്റ് ആൻഡ് ഹോംസ്റ്റേ.'' പുതിയ കസേരകൾ, അലമാരകൾ, തറയിൽ ചുവപ്പു പരവതാനികൾ.
  മറ്റൊരു ബോർഡിൽ വിഭവങ്ങളുടെ പേരുകൾ. ദോശ, ഇഡ്ഡലി, കേരള മീൽസ്, സന്യാസി വട. എനിക്കു ചിരി വന്നു. അകത്തിരുന്ന് സായിപ്പും മദാമ്മയും ദോശയും ചമ്മന്തിയും വെട്ടി വിഴുങ്ങുന്നു. 

ടോപ്പും മിഡിയും ഹൈഹീൽഡ് ഷൂസും ധരിച്ചു നില്ക്കുന്ന മിറാൻഡാ പൂർവ്വാധികം സുന്ദരിയായി കാണപ്പെട്ടു. ഇപ്പോൾ ജോലിക്കാരുടെ എണ്ണം വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. കൗണ്ടറിൽ പുതിയ ജോലിക്കാരിയായി കാത്തി വന്നിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ അടുക്കളയിൽ ഷെഫായി ജോലി ചെയ്യുന്നു. 

ഒരു മൂലയിലെ കസേരയിലിരുന്നു നല്ല സ്വാദിഷ്ടമായ ഇഡ്ഡലിയും ചമ്മന്തിയും ഞാൻ കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ   മിറാൻഡ വന്ന് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആദ്യമായിട്ടാണ് മിറാൻഡാ വിങ്ങിക്കരയുന്നത്. 
"വാര്യരേ, ഞാൻ എത്ര വട്ടം നിങ്ങളെ വിളിച്ചു. ഒന്നിനു പോലും മറുപടിയില്ല". 

ഞാൻ കുറ്റബോധത്തോടെ തല കുനിച്ചു.  കയ്യും മുഖവും കഴുകി വന്നപ്പോൾ മിറാൻഡാ എൻ്റെ കയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു മറ്റൊരു മുറിയിലേയ്ക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. 
പെട്ടെന്ന് ഒരു ജോലിക്കാരി വന്ന് മിറാൻഡയുടെ ചെവിയിൽ അടക്കം പറഞ്ഞു. അവൾ അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് പാഞ്ഞു. ഞാൻ ആ മുറിയിൽ കയറി. 

അവിടെ രണ്ടു തൊട്ടിലുകളിൽ ഇരട്ടക്കുരുന്നുകൾ  കളി ചിരികളിൽ ലയിച്ചു കിടക്കുന്നു. നല്ല ആരോഗ്യമുള്ള കുരുന്നുകൾ. ചെന്തൊണ്ടിപ്പഴം പോലെ തുടുത്ത കവിൾത്തടങ്ങൾ . ഞാൻ വിസ്മയത്തുമ്പത്തു നിന്നു. 

സ്വർഗ്ഗത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ മനുഷ്യരൂപം പൂണ്ടതോ? പെട്ടെന്നു മിറാൻഡാ കടന്നു വന്നു. 
"പുറത്തു കാറ്റു കൊള്ളുന്ന സായിപ്പിൻ്റെയും മദാമ്മയുടേതുമാണോ ഈ കുഞ്ഞുങ്ങൾ?" 
ഞാൻ മിറാൻഡയോടു ചോദിച്ചു. 
അവൾ ഒരു നിമിഷം തളർന്നു നിന്നു. പിന്നെ രൂക്ഷമായി എന്നെ നോക്കി. ആ മിഴികളിലെ അഗ്നിജ്വാലയിൽ ഞാൻ ചാമ്പലായി മാറുമെന്നു  ഭയന്നു.   പിന്നെ ഊർജ്ജം വീണ്ടെടുത്ത് അവൾ പുച്ഛത്തിൽ തുപ്പി. 
" എൻ്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ " 
അവളുടെ ധർമ്മരോഷത്തിൻ്റെ അമ്പുകൾ എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആഞ്ഞു തറച്ചു.
ഒരു കൊടുങ്കാററായി അവൾ വീഞ്ഞിരിക്കുന്ന കലവറയിലേക്കു പാഞ്ഞു.  ഞാൻ അവിടെ മിഴിച്ചു നിന്നു. 

വീണ്ടും ഞാൻ ആ സൗന്ദര്യ ധാമങ്ങളെ ഉറ്റുനോക്കി.  ആ തൊട്ടിലിൽ തൊട്ടു. അവൾ ചിരിക്കുന്നു. ആരേയും മയക്കുന്ന നിഷ്ക്കളങ്കമായ പാൽപ്പുഞ്ചിരിയിൽ ഞാൻ സ്വയം മറന്നു നിന്നു.  ആദ്യം അവളെയെടുത്ത് ആ പൂങ്കവിളിൽ തെരുതെരെ ഉമ്മ വച്ചു. അവസാനം ആ കുഞ്ഞിൻ്റെ കവിൾ ചുവന്നു തടിച്ചു കുഞ്ഞു കരയുമെന്ന ഘട്ടത്തിൽ ഞാൻ അതിനെ തൊട്ടിലിൽ കിടത്തി അടുത്ത തൊട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന ആൺകുഞ്ഞിലേക്കു തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ആയ ഓടി വന്നു രണ്ടാമത്തെ തൊട്ടിലിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് മിറാൻഡയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ പിന്നെ അവിടെ നിന്നില്ല. പുറത്തേയ്ക്കു നടന്നു. 

വൈകിട്ടത്തെ ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ മുറിയിൽ വന്നു കിടന്നു. മിറാൻഡാ എൻ്റെ മുറിയിലേക്കു വരുമെന്ന് ഞാൻ വ്യാമോഹിച്ചു.
പക്ഷേ, അവൾ തിരക്കിലായിരുന്നു.   അടുത്ത കുടിലിൽ പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ കിടക്കയിൽ കുഞ്ഞുങ്ങളോടു സല്ലപിച്ചുകൊണ്ട് മെല്ലെ മെല്ലെ മയക്കത്തിലേക്കു മിറാൻഡാ വീണു കാണും. തൊട്ടടുത്ത കട്ടിലിൽ ആയ മാർത്തയും മയങ്ങിയിരിക്കണം. 
രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമങ്ങളിൽ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്കു നടന്നു. ഞാൻ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. ഇടക്കിടെ ഞാൻ പിറകോട്ടു നോക്കി. പക്ഷേ, തീരം തിരകളുമായി കലഹത്തിലായിരുന്നു. വമ്പൻതിരകൾ തീരത്തേക്കാഞ്ഞടിച്ചു അവരുടെ കോപം വെളിവാക്കുന്നു. 
ഒരന്യനേപ്പോലെ അവിടെ ഞാൻ ചുറ്റിപ്പറ്റി നടന്നു. 
തുടരും..........